Η "ασαμπίγια"...

Από τα αρχαία χρόνια οξυδερκείς παρατηρητές της φύσης είχαν προσέξει πως όταν τα θηράματα αφθονούσαν, ο αριθμός των αρπακτικών αυξανόταν, με συνέπεια να ασκούνται πιέσεις στον πληθυσμό των θηραμάτων. Καθώς ο αριθμός των θηραμάτων μειωνόταν, τα αρπακτικά υπέφεραν και ο πληθυσμός τους σταδιακά συρρικνωνόταν. Έτσι, κάποια στιγμή, ο αριθμός των θηραμάτων άρχιζε να ανακάμπτει ξανά και ένας νέος κύκλος ξεκινούσε...

 

Ήδη από το 14ον αιώνα, ο Ιμπν Χαλντούν μετέφερε τη δυναμική σχέση θηραμάτων - αρπακτικών στην πολιτική επιστήμη. Ανέλυσε την άνοδο και την πτώση καθεστώτων αποδίδοντας το ρόλο του αρπακτικού στους εξουσιαστές και το ρόλο του θηράματος σε κάτι που το αποκαλούσε "ασαμπίγια". Ο Χαλντούν όρισε την "ασαμπίγια" ως μια μορφή αλληλεγγύης, ομαδικότητας και κοινωνικής συνοχής. Η "ασαμπίγια" αναδύεται σε μικρές ομάδες που ζουν απομονωμένες και οφείλεται στο κοινό συμφέρον των μελών τους να συνεργάζονται ώστε να αντεπεξέρχονται στις κακουχίες και στους κινδύνους. Ως εκ τούτου, η "ασαμπίγια" προσδίδει ισχύ στις ομάδες εντός των οποίων εξελίσσεται, γεγονός που τις καθιστά ικανές να καταλάβουν την εξουσία.

 

Όπως, όμως, συμβαίνει στην περίπτωση των αρπακτικών, η επιτυχία των νέων εξουσιαστών εγκυμονεί τους σπόρους της καταστροφής τους...

 

Σύμφωνα με τον Ιμπν Χαλντούν, σχετικά σύντομα μετά την επικράτησή τους, οι νέοι εξουσιαστές χάνουν την επαφή τους με τους υπηκόους τους και η "ασαμπίγια" αρχίζει να υποχωρεί. Η ύβρις που συμβαδίζει με την απόλυτη εξουσία και η αυταρέσκεια που προκαλεί η χλιδή συνωμοτούν για να υπονομεύσουν τους κοινωνικούς δεσμούς που τους κατέστησαν ισχυρούς, δηλαδή την "ασαμπίγια"! Καθώς λοιπόν η "ασαμπίγια" φθίνει, οι εξουσιαστές ανακαλύπτουν ότι η εξουσία τους έχει αποδυναμωθεί. Ακολουθούν έριδες και αναρχία, η ελπίδα χάνεται.

 

Τότε, κάποια άλλη ομάδα, που έχει αναπτύξει τη δική της "ασαμπίγια", καταλαμβάνει την εξουσία και ένας νέος κύκλος ξεκινά...
 

Πηγή: Γιάνης Βαρουφάκης, Παγκόσμιος Μινώταυρος, Εκδ. Λιβάνη, 2011

Σχόλιο περί των επιστροφών διαγραφέντων στο ΔΗΚΟ

Η απόφαση του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ για την επιστροφή των διαγραφέντων, οι οποίοι είχαν αρνηθεί να στηρίξουν την ανανική επιλογή του κόμματος στις Προεδρικές Εκλογές του 2013, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την αποκατάσταση της κομματικής δικαιοσύνης και των πολιτικών αυθαιρεσιών στις οποίες προέβη η προηγούμενη ηγεσία του κόμματος υπό τον κ. Καρογιάν.

Λόγοι ηθικής τάξης επιβάλλουν, επίσης, την άμεση κομματική αποκατάσταση του βουλευτή Αμμοχώστου κ. Ζαχαρία Κουλία, ο οποίος αποτέλεσε τον πρωτοστάτη και τον σημαιοφόρο στην προσπάθεια απαλλαγής του ΔΗΚΟ από την κακή καρογιανική παρένθεση της ένδοξης ιστορίας του.

Μας θεωρούν ηλίθιους...

 

Πέρασαν 15 ολόκληρες μέρες από την επικύρωση της αποχώρησης του ΔΗΚΟ από την Κεντρική Επιτροπή, αλλά οι τρεις υπουργοί περίμεναν να παρέλθει η κρίσιμη χθεσινή συνάντηση Αναστασιάδη-Καρογιάν, όπου προφανώς έγινε το deal της παραμονής τους στους υπουργικούς θώκους, και μετά να ... "αναστείλουν την ενεργό συμμετοχή τους από το ΔΗΚΟ"!

 

Είναι να διερωτάσαι πόσο ηλίθιους μπορεί να μας θεωρούν οι κάθε λογής τυχάρπαστοι λιμουζινάτοι;

Ο λεωνίδιος ύμνος στη γυναίκα

Την παραμονή της αναχώρησης των Τριακοσίων Σπαρτιατών για τις Θερμοπύλες, ο Λεωνίδας κάλεσε στο σπίτι του την Παράλεια. Η Παράλεια ήταν η μοναδική γυναίκα στη Σπάρτη, της οποίας ο Λεωνίδας συμπεριέλαβε στους Τριακοσίους και το γιο (Αλέξανδρο) και το σύζυγο (Ολύμπιο).

Η Παράλεια δακρυσμένη στέκεται ενώπιον του Λεωνίδα, ο οποίος της λέει:

 "Η πόλη αναρωτιέται γιατί επέλεξα αυτούς ειδικά τους Τριακοσίους άντρες. Μήπως για την ανδρεία τους ως στρατιώτες; Πώς είναι δυνατό κάτι τέτοιο μεταξύ πρωταθλητών; Μήπως εξαγοράστηκα ή ανταπέδωσα χάρες; Ποτέ δε θα το πω στην πόλη γιατί διόρισα αυτούς τους Τριακοσίους. Δε θα το πω ούτε στους ίδιους τους Τριακοσίους. Αλλά θα το πω σε σένα.

Τους επέλεξα όχι για τη δική τους ανδρεία, κυρά, αλλά για κείνη των γυναικών τους.

Τούτη η ώρα είναι η πλέον επικίνδυνη για την Ελλάδα. Αν σωθεί, δε θα είναι στις Θερμοπύλες -εκεί, μόνο ο θάνατος περιμένει εμάς και τους συμμάχους μας- αλλά αργότερα, σε προσεχείς μάχες, σε στεριά και θάλασσα.

Όταν τελειώσει η μάχη, όταν οι Τριακόσιοι πεθάνουν, όλη η Ελλάδα θα στρέψει το βλέμμα στους Σπαρτιάτες να δει πως το πήραν.

Αλλά και οι Σπαρτιάτες σε ποιους θα στρέψουν το βλέμμα; Σε σένα και στις άλλες συζύγους και μητέρες, αδελφές και θυγατέρες των πεσόντων.

Αν δουν τις καρδιές σας ρημαγμένες και τσακισμένες από τη θλίψη, θα σπάσουν κι αυτοί. Και μαζί μ' αυτούς θα σπάσει κι όλη η Ελλάδα. Μα, αν αντέξετε χωρίς να χύσετε δάκρυ, όχι μόνο το θάνατο υπομένοντας αλλά και αντιμετωπίζοντας με περιφρόνηση την αγωνία του και αγκαλιάζοντας την τιμή που περικλείει στην πραγματικότητα, τότε η Σπάρτη θα κρατήσει. Και όλη η Ελλάδα μαζί της.

Γιατί διάλεξα εσένα, κυρά, γι' αυτή τη φοβερή δοκιμασία; Εσένα και τις αδελφές σου των Τριακοσίων; Επειδή μπορείτε. Εσύ και οι αδελφές σου των Τριακοσίων είστε τώρα οι μητέρες όλης της Ελλάδας, μα και της ίδιας της Λευτεριάς.

 [σ. Το ίδιο συγκλονιστικοί και οι στίχοι του Πυθαγόρα προς τις Ηπειρώτισσες: "κόρες γριές κυράδες / εσείς θα είστε σίγουρα / της λευτεριάς μανάδες"]

Πες μου, κυρά. Είχα άδικο;"

Και η Παράλεια, πέφτοντας στην αγκαλιά του Λεωνίδα και κλαίγοντας με λυγμούς, λέει:

 "Αυτά τα δάκρυα ήταν τα στερνά που είδε ο ήλιος από μένα, βασιλιά μου."

Πηγή: "Οι Πύλες της Φωτιάς", του Στίβεν Πρέσσφιλντ.

Ο Ελευθέριος "καθοδηγεί" τον Ευάγγελο

 

Προς ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας, εν όψει του Συνεδρίου των Παρισίων, μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος έθεσε στη διάθεση της Αγγλίας και της Γαλλίας δύο από τις τρεις μεραρχίες του Α' Σώματος Στρατού, για να λάβουν μέρος στον πόλεμο κατά των Μπολσεβίκων στην ... Ουκρανία, στις αρχές του 1919!

 

Δυστυχώς, την ελληνική στρατιωτική συμμετοχή εναντίον των Μπολσεβίκων πλήρωσαν ακριβά οι Έλληνες που κατοικούσαν στη νότια Ρωσία...

Όχι, δεν αποτελεί δήλωση Αμερικανού διπλωμάτη!

"Μια συμφωνία για επανένωση της Κύπρου, θα συμβάλει στην μείωση των ενεργειακών αναγκών της Τουρκίας. Θα επιτρέψει στην Τουρκία να εφοδιαστεί με το φυσικό αέριο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στην Κύπρο και το Ισραήλ και θα συμβάλει στην βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ."

Είναι απόσπασμα συνέντευξης του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Νίκου Αναστασιάδη, στο Associated Press!
 

Υ.Γ.: Είναι οριακό, αν υπάρχει ακόμα ελπίδα...

Χάθηκε μια μάχη, όχι ο πόλεμος!

 

Στην Αμμόχωστο, με μπροστάρη ένα σπουδαίο και έντιμο άνθρωπο, έναν ακούραστο αγωνιστή από την πρώτη μέρα ιδρύσεως της Αναγέννησης στη Θεσσαλονίκη το 1968 μέχρι σήμερα, τον Πάμπο Παπαμιχαήλ, δώσαμε τη μάχη της αξιοπρέπειας και της τιμής.

 

Μας τίμησε η μεγάλη πλειοψηφία των γνησίων ΔΗΚΟϊκών, τους οποίους ευχαριστούμε από τα βάθη της ψυχής μας. Δυστυχώς, όμως, δεν ήταν αρκετοί για να αντιπαραταχθούν απέναντι στους κουβαλητούς ανανιστές και τους εκβιαζομένους επαγγελματικώς εξαρτωμένους, οι οποίοι νόθευσαν τη δηκοϊκή βούληση.

Υ.Γ. Μπορεί να χάσαμε μια μάχη, αλλά σίγουρα ΔΕΝ θα χάσαμε το νεο-ανανικό πόλεμο, που μόλις άρχισε…